Nieuw boek uit mijn oude leven

Toen ik noKnowing governanceg aan de universiteit werkte, schreef ik geen fictie. Of toch? Ik weet het niet – het voelde vaak wel alsof ik zelf rondliep in een schijnwereld. Waarin iedereen speelde dat we daadwerkelijk onomstotelijke feiten over beleid aan het ontdekken en opschrijven waren, die vervolgens gretig gelezen werden door professionals, die vervolgens hun beleidswerk beter gingen doen. Terwijl we eigenlijk … ach laat ik niet cynisch doen.

Mijn laatste non-fictie werk uit dit fictieve leven is zojuist verschenen, en ik ben er toch een beetje trots op. Het boek heet Knowing Governance en ik schreef met Jelle Behagel het hoofdstuk Training Participants: Building a Community of Practice to Negotiate Sustainability. Met al die hoofdletters moet het wel heel goed zijn. Als het je 100€ en een hoop sociaalwetenschappelijk jargon waard is, kom je in een wereld waarin alles op zijn kop staat: wetenschappers ontdekken geen feiten over beleid, maar de manier waarop ze onderzoek doen naar beleid, maakt zelf de werkelijkheid die we beleid noemen. Kennispraktijken creëren de politieke orde. Met andere woorden: “Epistemic practices, especially if geared towards the generation of authority and the establishment and institutionalisation of certain accounts of political order, become a form of politics, or of infrapolitics, we might say.”

Jawel.

Klinkt pompeus en misschien is het dat wel, maar het boek is hartstikke interessant. Een hoofdstuk behandelt de ideaaltypische modellen van ‘de staat’, die altijd gedaan hebben of deze entiteit van nature is zoals ie is. Een ander hoofdstuk beschrijft de ‘sociologie van documenten’: hoe de wereldwijde netwerken van rapporten, wetten en ander papier het beleid voor CO2-emissiehandel vormen. Een volgend hoofdstuk gaat over de uitvinding en verspreiding van het idee van ‘nudging’. Allemaal fantastische vertellingen die iets laten zien van de wondere alledaagse werkelijkheid van beleid. Alleen jammer dat de prijs en de taal van het boek zullen zorgen dat bijna niemand het zal lezen.

Precies daarom schrijf ik nu beleidsromans, bestuurskundige fictie voor iedereen. Het is misschien niet objectief en wetenschappelijk, maar het is wel echt verzonnen en je kunt het gewoon kopen en lezen.

Help mee aan de financiering van de nieuwe beleidsroman over burgers die participeren bij Ruimte voor de Rivier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *